Wat is de hemel en de hel.

De hemel is een gemoedstoestand. Je voelt je heerlijk en erg gelukkig, blij en opgewekt, vredig en tevreden met de wereld om jou heen. Je ervaart onvoorwaardelijke liefde en acceptatie in jou en om je heen. Er is volkomen vrede en kalmte in jou. Je laat je innerlijk evenwicht niet verstoren door een of andere gebeurtenis, of wat dan ook.

De hel is ook een gemoedstoestand. Je bent al in de eerste hel als je onbeheerst genotzuchtig bent. Je wilt jouw verlangen, wat het ook is, koste wat kost, bevredigen. De tweede hel is de onbeheerste woede die ontstaat als je je zin niet krijgt. De onderste hel is de gemoedstoestand van iemand die per se zijn zin wil hebben, die dwingend zijn wil aan anderen oplegt en zo alles en iedereen wil overheersen.

Hemel

Mensen die bijna dood zijn geweest, weten uit eigen ervaring wat de hemel is. Zij voelden zich toen buitengewoon gelukkig en waren even één met het gevoel van werkelijke vrede. Tevreden en omringd door pure liefde, omdat ze zelf op dat moment één met de ware liefde waren. De hemel is dan ook een gelukzalige toestand van zijn in jezelf en bestaat uit niets anders dan pure onbaatzuchtige en onvoorwaardelijke liefde.

Hemel en hel zijn gevoelstoestanden in ons, anders gezegd: geestelijke toestanden. Het is hoe iemand zich voelt. De ‘hemel’ is dan ook geen plaats ergens in het universum, maar innerlijke vreugde en blijheid. En iemand is in de ‘hel’ als hij bijvoorbeeld woedend is en haat en wraak gevoelens heeft of andere soortgelijke negatieve gevoelens en emoties. Kortom, de hemel of de hel is de gemoedstoestand waarin iemand zichzelf door de geaardheid van zijn liefde, zijn neigingen of overtuigingen brengt.

Hel

Het zelfde geldt voor de hel, ook dat is hoe iemand zich voelt en gedraagt. Degene die een ander haat, voelt geen liefde. Iemand die jaloers is, voelt geen respect voor die ander. Elk gedrag dat afwijkt van het ware en goede, brengt je in een ‘helse’ toestand. We zijn direct in een ‘helse’ toestand zodra we iemand haten, wraak nemen, woedend zijn, verbaal of lichamelijk geweld gebruiken.

Maar iemand zit ook in de ‘hel’ als hij alleen maar met zijn eigen genot bezig is. Iedereen weet dat ‘helse’ gevoelens vreselijke dingen zijn, want die brengen alleen maar ellende, zorgen en boosheid. Plus vreselijk veel (geestelijke) pijn.

In deel twee van de Geestelijke Zon van de Nieuwe Openbaring door Jakob Lorber wordt de essentie van het wezen van de hel zeer concreet gemaakt. Het gaat om het dagelijks gedrag en dat vraagt een eerlijke blik op jezelf. Zo is de ongebreidelde genotzucht al de eerste hel. Het gericht zijn op het eigen welzijn, welvaart en geen oog hebben voor de nood van de ander. Zo eenvoudig is de hel in jezelf te voelen en te zijn. Het is geen oord ergens ver weg, maar juist in jezelf. Wanneer iemand niet meer kan genieten zoveel hij wil, of daarin verhinderd wordt, ontstaat er boosheid, ergernis, irritatie. Dat is al de tweede hel. De derde hel is de daarachter liggende heerszucht, want het gaat dan om zijn wil, zijn bezit, zijn begeerten, lustgevoelens en hebzucht. De eigenliefde en eigenbelang in zijn hoogste vorm. Daar tegenover staat degene die zorgt voor het welzijn van de ander. Zijn verlangen naar bijvoorbeeld waardering of eer, verloochent hij om er helemaal voor de ander te zijn. Deze belangeloze liefde zou het streven van ieder mens hier op aarde kunnen zijn, als iedereen zou willen gaan geloven dat dit al tweeduizend jaar de bedoeling van het tijdelijke aardse leven is.

Your Content Goes Here