Barmhartigheid is liefde geven. Wij kunnen barmhartig zijn door onze welvaart te delen met mensen die minder of zelfs niets meer hebben. Vluchtelingen bijvoorbeeld, laten nagenoeg alles wat ze ooit hadden achter, vaak ook nog hun familie en vrienden. Hoe zwaar is dat niet? En hoe moeilijk is het om een nieuw leven op te bouwen in een land met een totaal andere cultuur? Voor volwassenen is het vaak heel moeilijk de Nederlandse taal goed te leren spreken en schrijven. Daarom hebben we in het rijke Nederland we allemaal genoeg kansen om barmhartig te leren zijn.

Het verhaal in de gelijkenis, zie Lukas 10, 29 – 37.

Een man werd door rovers beroofd en in elkaar geslagen. Toevallig kwam een priester langs, maar toen hij het slachtoffer zag liggen, liep hij met een boog om hem heen. Er kwam ook een hulppriester langs, maar bij het zien van het slachtoffer liep ook hij met een boog om de gewonde man heen. Een Samaritaan echter kreeg medelijden toen hij hem zag liggen. Hij ging naar hem toe, goot olie en wijn over zijn wonden en verbond ze. Zette hem op zijn eigen ezel en bracht hem naar een logement, waar hij voor de man zorgde. De volgende morgen gaf hij geld aan de eigenaar van het logement en zei: “Zorg voor hem. En als u meer kosten moet maken, zal ik u die op de terugreis vergoeden.”

Iemand die barmhartig is, heeft de ander lief. Als hij barmhartig is zonder voorwaarden en er zelf niet op de een of andere manier beter van wil worden, of voor gewaardeerd wil worden, is het een voorbeeld van echte naastenliefde.